Stress of geen stress?

Vanmorgen had ik een afspraak bij mijn kapper. Ik ken haar al lang en ik vind het heerlijk om naar haar toe te gaan. Het betekent voor mij echt 1,5 uur lekker relaxen. Een paar jaar terug heb ik mijn haren “uit handen gegeven” aan haar, en zij kleurt en knipt het nu zoals bij mij past. Ik heb het volste vertrouwen in haar, ze is er echt goed in. Tussendoor wordt mij ook nog een kopje koffie op een mooi dienblaadje gebracht. Wat ook heel relaxt is, dat ik niet meer 2 uur met een henna-papje in mijn haar rond hoef te lopen. Ik hoef niet meer eindeloos het papje uit mijn haren te wassen en te spoelen, want mijn kapper wast na het verven mijn haar met een lekker ruikende shampoo. En wat ik helemaal prettig vind: ik hoef mijn badkamer niet meer schoon te maken na het verfbad, maar trek ontspannen de deur bij de kapper achter me dicht.

De vorige keer dat ik bij haar was, mocht ik een stapeltje visitekaartjes naast de kassa neerleggen, want zo zei ze, er komen hier ook mensen waar jij iets voor kan betekenen. Vanmorgen vertelde ze onder het knippen dat het zo bijzonder is hoe mensen verschillend op dat visitekaartje reageren. De kapper zelf doet er niets mee, zij vestigt op geen enkele manier de aandacht op die kaartjes, ze liggen daar alleen maar op een stapeltje naast de kassa.

Er is een groep mensen die het niet opvalt of er niet op reageren en rustig betalen. Maar er is ook een groep mensen dat hier beduidend minder rustig op reageren. Het kaartje wordt dan opgepakt en van alle kanten bekeken. Vervolgens wordt er, het volume wat omhoog en stemgeluid iets scheller, half schaterend verkondigd dat zij toch echt geen stresscounseling nodig hebben. Om dat vervolgens nog eens een paar keer te herhalen – wellicht hopend op een bevestiging van de kapper – al wapperend met dat kaartje in de handen en onrustig om zich heen kijken. Hoezo niet gestrest?

Mij maakt het niet uit hoe iemand reageert op mijn kaartje; ik wil vooral graag iemand helpen leren om te gaan met stress of stressvolle situaties, maar alleen als ze er zelf aan toe zijn en het graag willen.